Speciale mensen VII

Hoe zal ik eens beginnen…. Dhr G. kwam 5 jaar geleden bij ons in zorg, en ik werd zijn account verantwoordelijk verzorgende. Dhr is erg verward en dementerend. De diagnose Alzheimer is door de geriater gesteld. Dhr woont alleen, is nooit getrouwd geweest, heeft geen kinderen, alleen nog een broer en schoonzus die eens per week langs komen.

Het is vreemd om mee te maken, hij herkent niemand, weet niet meer welke dag het is, of het avond of ochtend is, of het zomer of winter is….

Na 5 jaar zegt hij nog steeds netjes: “dag mevrouw” bij mijn komen en gaan. Echt een band opbouwen kan niet meer met deze man. Hij leest zijn krant, maakt zijn kruiswoordpuzzel, maar heeft geen idee wat hij leest of opschrijft.

Zijn manier van wonen word gevaarlijker en gevaarlijker. Het gas was aan gelaten, dus het kook-gas wordt afgesloten. Volgend probleem doet zich dan weer voor, het is Dhr niet meer aan te leren hoe de waterkoker werkt. Dus alleen koffie en thee wanneer er thuiszorg is. Dat is drie maal per dag. Dhr begint te verdwalen eerst buiten, dus gaat hij niet meer naar buiten… Daarna in zijn eigen flat, diverse malen heb ik hem nadat hij zijn krant uit de brievenbus was gaan halen, van de verkeerde etage af gehaald. Op zoek naar zijn voordeur. Zijn benen worden dik, en hij moet gezwachteld worden van de huisarts, maar Dhr haalt de zwachtels er steeds vanaf.

Gesproken met familie, casemanager, en zijn curator we vinden het allemaal beter als Dhr gaat verhuizen naar een verpleeghuis. Hij wil er niets van weten… Hij blijft thuis!

Het is zelfs zover dat Dhr niet meer weet hoe het licht uit moet. Het licht aandoen weet hij wel met de lichtschakelaar, maar uit? Dan weet je dat een klein broos meneertje van 89 jaar voor hij naar bed gaat, op een stoel klimt, en de peertjes los draait! Die wij zijn verzorgende van de thuiszorg ‘s morgens weer vast draaien…

De tijd komt dat er over gedwongen opname gesproken word. Dhr lijkt zich vast te bijten in een zinnetje, “Geen sprake van, ik blijf thuis wonen”. De GGZ stuurt een sociaal psychiatrisch verpleegkundige die ook wekelijks langs komt. Wat mij ook nog eens beangstigd, hij laat iedereen naar binnen. “Je zal hier wel moeten zijn…” zegt hij dan.

Na vele rapporten, en het opbouwen van een behoorlijk dossier, komt het zover dat er een rechterlijke machtiging wordt aangevraagd. Samen met de curator, de sociaal psychiatrisch verpleegkundige, de toegewezen advocaat, want het gaat om een weder rechterlijke vrijheidsbeneming, en ik wachten we met z’n allen op de rechter en zijn griffier. Dhr snapt er niets van en wil dat we weggaan.

De rechter legt uit wat hij komt doen, en vraagt of Dhr weet wat er aan de hand is. Hij haalt alleen maar z’n schouders op. De rechter verteld dat Dhr Alzheimer heeft, een ziekte waarbij je veel dingen vergeet. Waarop Dhr antwoord : “Nou dan ben ik dat zeker vergeten!” We kijken elkaar aan en schieten in de lach, zijn humor heeft hij nog wel! De rechter vraagt mij honderduit en zegt voordat hij gaat na een uurtje dat zijn uitspraak is, dat Dhr binnen veertien dagen opgenomen moet zijn.

Er is binnen tien dagen een plek voor Dhr in Overrhijn. Op de dag van opname komen de curator de sociaal psychiatrisch verpleegkundige en ik samen bij Dhr om op de ambulance te wachten. Ik heb hem aan een kop koffie gezet en een koffer voor hem gepakt. Met zijn toilet spullen, zijn eigen scheerkom en kwast, ondergoed, pyjama’s, kleding en vooral zijn puzzelboekjes en potloden. Dhr is zenuwachtig en vraagt steeds wat we komen doen. Ik vertel hem dat we op nog iemand wachten…

Daarna als de ambulance, bijna een uur later dan de bedoeling is, komt zeg ik dat we zo ALLEMAAL weggaan. Even zegt hij niets en vraagt dan :”Allemaal? Ik ook?”  Jazeker U ook. De broeders komen binnen, de officiële papieren worden overhandigd. Dhr moet tegen zijn zin in meegenomen worden. De ene broeder staat naast hem, de brancard staat op de gang, dhr begint op zijn manier te schreeuwen en te schoppen en slaan. Ik voel een brok in mijn keel opkomen. De andere broeder haalt de brancard naar binnen, en Dhr wordt stevig vastgebonden helaas…..

Ik leg zijn jas over hem heen om de buren de aanblik te besparen van een vastgebonden buurman… Zijn koffer gaat mee. Ik neem zijn rollator mee naar beneden, die gaat met hem mee met de ambulance. En ik fiets achter hem aan naar Overrhijn om de overdracht persoonlijk te doen, er is immers geen familie. Zijn persoonlijk begeleider daar, kan ik van veel nuttige informatie voorzien, over eet gewoontes enz. Die is daar blij mee. Dhr is helemaal verward en zegt alleen nog dood te willen. Hierna fiets ik met een somber en rot gevoel weg. Heb ik het wel goed gedaan? Had die man niet gewoon thuis kunnen blijven? Op het laatst van je leven door vijf wild vreemden je huis uit gedragen worden… Wat heb ik getwijfeld. Aan mezelf, aan het systeem in onze samenleving. Pfff ik heb er zelfs rot van geslapen.

Veertien dagen later ben ik langs gegaan. Gewoon voor mezelf, want Dhr weet echt niet wie ik ben. Eerst heb ik gesproken met zijn verzorgende, hij eet goed en in de huiskamer met andere mensen, z’n benen zijn gezwachteld, hij heeft het niet meer over z’n huis en hij is die dag voor het eerst naar beneden naar de dagbesteding. Stil heb ik daar om een hoekje staan kijken, hij zit te luisteren naar een activiteitenbegeleider die de krant voorleest, samen met een andere meneer.

Als hij opkijkt en me ziet, glimlacht hij en zegt :”Dag mevrouw”. Het voelt of ik de hoofdprijs heb gewonnen!

Geplaatst in werk | 6 Reacties

Speciale mensen VI

Deze week was het zover. Mijn grote vriend van bijna 89, kon niet meer. Slokdarmkanker met uitzaaiingen naar de maag en lever, maakten zijn leven ondraaglijk. Kilo’s afgevallen door het niet meer kunnen slikken, en daardoor zeer verzwakt, keek hij uit naar zijn einde… Na overleg met zijn huisarts, zijn dochter en mijn persoontje is besloten over te gaan tot sedatie. Op het moment dat hij het aangeeft. Afgelopen woensdag was het zover. Alles werd in werking gesteld en om 18.00 uur was de afspraak dat de huisarts kwam met een verpleegkundige van ons specialistenteam, om de dormicum pomp te plaatsen. Na een telefoon gesprek met zijn dochter, in bijzijn van Dhr, werd mij gevraagd hierbij aanwezig te zijn. Geen moment heb ik hier over getwijfeld. Voor deze man, waar ik al bijna 10 jaar account verantwoordelijk verzorgende ben, doe ik dat. Ik weet hoe nerveus en zenuwachtig hij is, en ik weet dat ik hem rustig krijg… De afspraak gemaakt ik kom om 17.00 uur. Een uur voor de dokter en de verpleegkundige komt. Hij was zo blij me te zien, we hebben zoveel besproken de afgelopen jaren, ik weet van al zijn zorgen en verdriet, maar we hebben ook regelmatig gelachen samen. Alles was gezegd, hij liet me beloven onze planner nog te bedanken. Dat heb ik natuurlijk gedaan… Hij fluisterde hoeveel hij van me hield, en ik kon hem alleen maar zeggen dat ik dat wel wist, en dat dat gevoel wederzijds was.

De bel ging en de dokter en de verpleegkundige kwamen binnen. De dokter ken ik al jaren, hij was blij verrast dat ik erbij zou zijn. Hij had dit zelf aan de dochter gevraagd. Maar Dhr had nog even fijntjes uitgelegd dat het mijn vrije dag was…. De verpleegkundige was een lieverd, die Dhr alles rustig uitlegde en vertelde dat de pomp pas aanging op zijn teken.

Samen hebben we Dhr geholpen, een katheter geplaatst, want hij wilde niet in de “pisserij” liggen. Daarna ging het pompje aan. Dhr begon spontaan te bidden. Toen voelde ik een brok in mijn keel… Na een klein poosje werd hij nerveus, ik voel niks, ik heb geen slaap! De verpleegkundige legde hem uit dat het wel eventjes duurt voordat het slaapmiddel werkt… Ik zag hem zenuwachtig worden, het werkt niet, ik voel niks!

Ik ben bij hem gaan zitten, en zei dat het straks zou gaan werken, dat hij maar aan mooie dingen en aan zijn vrouw moest denken. Zij was hem 10 jaar geleden al voor gegaan. De dokter zei hem dat hij zijn vrouw maar de groeten moest doen van ons allen. Maar hij viel nog steeds niet in slaap….

Nadat de pomp iets hoger was gezet en hij nog niet sliep, vroeg ik de verpleegkundige of ze me wilde helpen Dhr comfortabeler te laten liggen, op zijn favoriete zij. Daarna heb ik de lichten uit gedaan, en hielden wij ons allemaal stil.

En ja hoor even over half acht viel hij in slaap, om niet meer wakker te worden. Vrijdag om 23 uur 59 blies hij z’n laatste adem uit. Wat ben ik blij voor hem… Donderdagmiddag is de begrafenis. Ik ken mezelf…. Weet nu al dat er een lied gedraaid gaat worden dat we een paar weken geleden samen beluisterd hebben.

Toen was hij in tranen en had ik een brok in mijn keel, maar nu weet ik al dat ik dan in tranen zal zijn…. Omdat ik me dan weer zie zitten samen met hem, hand in hand aan zijn keukentafel….

Ook hem zal ik nooit vergeten.

Wilm@

 

 

Geplaatst in werk | 17 Reacties

Op de drempel van een nieuw jaar…..

 

Is het écht al weer een jaar geleden dat ik mijn terugblik op 2010 schreef en dat 2011 als een blanco bladzijde voor me lag?
Die bladzijde  is de afgelopen 12 maanden weer behoorlijk vol geschreven……..365 dagen…8760 uur….. 525948.76  minuten …… heb ik gewerkt, gelachen, vergaderd met de VerzA (Verzorgende Adviesraad), werk en plannings overleggen gehad, gehuild, geluierd, vrolijk, verdrietig, en ben ik ontroerd geweest, weekendjes weg gegaan, gewinkeld, muziek geluisterd, ruzie gemaakt, geslapen, gekookt, gewassen, gevouwen, hoop gehad, wijntjes gedronken, gepraat en geluisterd, stapels postzegels gekocht, afscheid genomen, gefietst, een musical gezien, tijd verspild, cursussen gevolgd, meidendingen gedaan, sloten koffie gedronken, tv gekeken, in de zon gezeten, gestofd en gezogen, bemiddeld, verjaardagen bezocht, boos geweest, de katten gevoerd en de kattenbak verschoond, boodschappen gedaan, formulieren ingevuld, mijn haren laten knippen, onder de douche gestaan, pijn gevoeld, uit eten geweest, spelletjes gedaan, kraambezoekjes afgelegd, me opgemaakt, bij de tandarts en de mondhygiëniste geweest, familie en vrienden ontvangen, me aangekleed, me uitgekleed, bloemetjes gekocht, kadootjes ingepakt, liefde gekregen, blogs geschreven, familie en vrienden bezocht,verwarring en onzekerheid gevoeld,  naar de schouwburg geweest, geaquajogd, liefde gegeven, me geërgerd, gezwommen, gekletst, brood gesmeerd, gefeest, gescholden, gehyved en gefacebooked, gesopt en geboend, oud papier verzameld, erg bezorgd geweest, opgeruimd, rotzooi gemaakt, naar de wc geweest, in de tuin gesnoeid, gemis gevoeld, gegoogeld, koffie gezet, me verbaasd, voor hulpverlener gespeeld, de wc schoongemaakt, héél veel kaartjes gekocht en geschreven, telefoontjes gepleegd, glas in de glasbak gegooid, gecollecteerd, dertig jaar getrouwd geweest, sokken bolletjes gemaakt, een concert bijgewoond, grapjes gemaakt, pakket naar ons adoptie gezin in Bulgarije gestuurd, bedden verschoond, geld uitgegeven, de kerstboom opgetuigd, benen en oksels geschoren, me happy gevoeld, het koud gehad, de vijvervissen gevoerd, de vaatwasser ingeruimd, genoten, mailtjes verstuurd, nagedacht, gelezen, ramen gezeemd, ongeduldig geweest, gebaald, me verheugd, donaties gedaan, wakker gelegen, gedroomd, me verwonderd, meegeleefd, onze zoon verhuisd, en weer samen over gebleven, inzichten gekregen, en inspiratie opgedaan.
Adem gehaald…… een jaar ouder geworden én Sarah gezien.
Eén ding staat er niet tussen……..ik heb me beslist niet verveeld!
Ik wens hierbij iedereen een geweldig mooi en gezond 2012 !!! ;-)
Wilm@

Een spetterend 2012!

Geplaatst in Prive | 4 Reacties

Opmerkingen uit de wijk IV

Mw de K. heel erg dementerend, en ALTIJD haar portemonnee kwijt. Met de collega’s is onderling afgesproken als je hem ergens ziet liggen, leg hem in de keukenla. Ik belde aan en Mw was erg zenuwachtig, ze was IETS kwijt. Zonder te vragen WAT, liep ik naar de keukenla, in de hoop Mw gerust te kunnen stellen… Woedend liep ze me achterna, en met haar handen in haar zij, riep ze boos :” Je gelooft toch zeker zelf niet, dat die hond in de keukenla ligt, is het wel…..?” Mw was in een periode van haar leven beland, waarin ze ooit een hond had gehad. Het duurde even voor ik haar gerustgesteld had…

Mw vd B. doof en dementerend, heeft de televisie altijd knoerdhard staan…. De buurman, een keurige Iraanse heer, die alleen Engels spreekt probeert met handen en voeten duidelijk te maken, dat de tv te hard staat, en dat hij er veel last van heeft! Ten einde raad, gaat hij met haar mee naar binnen, ziet de afstandsbediening van de tv liggen, en zet het geluid op “normale” sterkte…. Mw is diep beledigd, en heeft de politie en de woningbouw gebeld over het “gespuis’ wat overal maar naar binnen sluipt! Zij houd haar deur voortaan op slot!! 😉

Dhr K. heeft vaak last van slapeloosheid. Ik vertelde, dat dit door de grote hoeveelheid koffie kan komen die hij dagelijks tot zich neemt. Of in ieder geval van de cafeïne die daar in zit. Een paar dagen later kwam ik terug, en vertelde hij me dat hij voortaan cocaïne vrije koffie drinkt! 😉  Je begrijpt hoe ik, als ras echte koffiejunk me in moest houden….

                               Cocaïne  vrije koffie….                                  

Wilm@

Geplaatst in werk | 9 Reacties

Op “eigen” benen….


Het is bijna zover! We hebben te horen gekregen dat we 20 September met Rens mogen komen voor het officiele intake gesprek, in Alphen aan den Rijn. En men zegt daar, dat hij er dan eind september al kan komen wonen! Dus per 1 oktober is hij waarschijnlijk over…… Nu het in ene na maanden wachten snel lijkt te gaan, is dat toch, ondanks onze blijdschap, vreemd!

Op deze pagina, onder het kopje: Beschermd wonen voor mensen met autisme.

http://www.ggzrijnstreek.nl/templates/RichContentZonder.aspx?PageID=18427

 

We krijgen te horen wat er voor dagbesteding voor hem gevonden is, wie zijn persoonlijk begeleider wordt, en hoe het allemaal een vorm gaat krijgen. Spannend allemaal, voor Rens, maar net zo goed voor Henk en mij. Zal het allemaal goed gaan… Er is geen weg meer terug! Wij kunnen Rens nooit de structuur bieden die hij zo hard nodig heeft, en al zouden wij dit wel kunnen, neemt hij dit van ons natuurlijk niet aan… Al met al een spannende tijd die we tegemoet gaan, maar er komt wel een einde aan twee jaar zitten op een zolderkamer! Niet dat hij daar mee zit, maar daar zit ik dan weer zo erg mee. 😉 Kortom een tijd van grote veranderingen staat ons te wachten… en blijven we straks “op eens” samen over. 🙂 Wat zal het wennen zijn, na de intensieve zorgen die we de laatste tijd gehad hebben. Nu ben ik degene die de stress in mijn lijf voelt borrelen…. De hele tijd denk ik, dit moet ik ze daar vertellen, en dat moeten ze daar weten. Ga van de week voor mezelf maar wat punten op papier zetten! En een ding zal duidelijk zijn, we gaan hem natuurlijk ook ontzettend missen!! Onderstaand plaatje maakt ook wel weer duidelijk waarom!!

http://www.youtube.com/watch?v=yeKhSYVv4rU

Stef Bos – Breek de Stilte
Hij is een kind als vele kinderen
Hij is niet meer en ook niet minder
Maar als je praat, zegt hij bijna nooit iets terug
Hij kan de hele dag verdwijnen
In een wereld vol geheimen
Hij is rusteloos en altijd op de vlucht
Hij leeft alleen maar in gedachten
En hij lijkt op iets te wachten
Maar de trein waar hij op wacht komt nooit voorbij
Er bestaan geen medicijnen
Die de stilte doen verdwijnen
En er zijn nog zoveel kinderen zoals hij
Breek de stilte
Breek de stilte
Sloop die muren om ze heen
Woord voor woord
Steen voor steen
Breek de stilte
Breek de stilte
Sloop die muren om ze heen
Woord voor woord
Steen voor steen
Als we ze volgen in hun dromen
Om te ontdekken waar ze wonen
Misschien vinden we de weg dan naar hun hart
Als wij proberen mee te reizen
En ze de weg naar buiten wijzen
Misschien vinden ze dan de woorden op een dag
Breek de stilte
Breek de stilte
Sloop die muren om ze heen
Woord voor woord
Steen voor steen
Breek de stilte
Breek de stilte
Sloop die muren om ze heen
Woord voor woord
Steen voor steen
Ze zijn in oorlog met de wereld
Ze bouwen muren om zich heen
Maar laat niet los
Geef niet op
Laat ze nooit alleen Breek de stilte
Breek de stilte
Sloop die muren om ze heen
Woord voor woord
Steen voor steen
Breek de stilte
Breek de stilte
Sloop die muren om ze heen
Woord voor woord
Steen voor steen
Woord voor woord
Steen voor steen
Breek de stilte
Sloop die muren om ze heen
Woord voor woord
Steen voor steen
Breek de stilte
Breek de stilte

Dit was nogmaals mijn lijf liedje van Stef Bos…

Onze wegen gaan zich scheiden, maar we blijven wel altijd op de achtergrond. Gelukkig hebben we de laptop, en kunnen we zo dagelijks even op de hoogte blijven van elkaars wel en wee!

Wilm@

 

Geplaatst in Autisme | 5 Reacties

Collecteren.

http://www.youtube.com/watch?v=7EToR89i13g

Al jaren collecteer ik in de collecte week van de kankerbestrijding, in mijn eigen straat (de Balistraat) de Soembastraat en de Driftstraat. Ooit begonnen, met een vraag van een moeder op het schoolplein van mijn toen nog kleine kindertjes. Zij deed toen de distributie van de collectebussen, envelopjes en de “niet thuis” brieven. De bewuste moeder doet dit al jaren niet meer, maar ik loop nog steeds trouw mijn wijkkie! Ik vind het ook een super goed doel, en heb al vaak in werk en prive met deze verschrikkelijke ziekte te maken gehad. Deze week is het weer zo ver. De eerste week van september is nationale collecte week. Ben weer op pad gegaan, eerst mijn “eigen” straatje… Veel buren hadden de poster al voor ons raam zien hangen, en er al rekening mee gehouden dat ik langs zou komen. 😉 Eigenlijk doe ik het langst over mijn eigen straatje! Omdat je de meeste mensen kent …       En waar maak je het mee, dat de envelopjes gewoon gevuld in mijn brievenbus gegooid worden, als ze me gemist hebben aan de deur??

Ieder jaar moet ik in mezelf af en toe wel lachen, om hoe mensen die niets willen geven, je dit duidelijk maken! De een staat met woeste arm gebaren voor het raam te zwaaien dat je maar door moet lopen, als of ik een of ander insect ben die hij probeert te verjagen. Weer een ander heeft geen klein geld, of heeft de partner de portemonnee toevallig meegenomen, er is NET geld overgemaakt…. Kortom alle smoezen ken ik echt wel. Sommige doen gewoon niet open, terwijl ik denk dat moet je toch echt lekker zelf weten. Vanavond kreeg ik van een man te horen :” Ik doe niet an kanker!” Het lag op het puntje van mijn tong om te zeggen, ik hoop voor U, dat kanker ook niet an U doet! Maar heb vriendelijk gezegd :”dat  is Uw keuze meneer, tot ziens!”

Maar ook hoor je vaak verhalen van mensen die midden in het ziekte proces zitten, of familieleden hebben, die hier tegen vechten. Ik kwam het meest onder de indruk van een klein meisje, met een hoofddoekje om haar kale bolletje, en een sonde slangetje door haar neusje die samen met haar vader, een briefje van twintig euro met een stralende lach, in “mijn” spaarpot stopte!  In mijn gedachten loop ik, dit jaar voor haar te collecteren….            Ik hoop, dat als ik volgend jaar terugkom er een gezond grietje de deur voor me open doet!

http://vrijwilligers.kwfkankerbestrijding.nl/KWF-COLLECTE-2011/Pages/ik-ben-collectant.aspx

Zo is het maar net, morgen is er iemand dankbaar voor wat ik vandaag doe!

Wilm@

Geplaatst in Prive | 3 Reacties

Speciale mensen V

Het is een paar jaar geleden, dat ik op een ochtend aangesproken werd door de huismeester van een bekende woningcorporatie in Leiden. Hij zei tegen mij :”Jij bent toch van de thuiszorg? Ik maak me zo’n zorgen over Mw vd L. op nr 92. Die mevrouw is in de war, en ze ruikt niet zo fris, ik ben bij haar binnen geweest. Haar hele badkamer staat vol met tuinstoelen. Die krijgt zij niet naar beneden haar berging in, dus gebruikt ze de douche volgens mij al jaren niet meer…” Ik beaamde dat ik van de thuiszorg was, en vroeg haar juiste naam en adres, en nam direct contact op met mijn leidinggevende. Die zei me dat ze de huisarts van deze mevrouw ging bellen. later die middag belde zij me op, en vertelde dat er een indicatie geregeld was, en dat ik carte blanche van haar kreeg! Ik moest mevrouw eerst maar eens aan mij laten wennen, en kijken wat ik voor mevrouw kon gaan betekenen. Vier maal per week ging ik “op de koffie” bij deze mevrouw. Ze was weduwe en had geen familie meer. Veel later bleek ze een geadopteerde dochter te hebben, die dol op haar vader was geweest, en maar weinig op had met haar moeder.

Ik had nog nooit zoveel achterdocht, en eenzaamheid bij elkaar gezien, als bij deze mevrouw. Ze was flink in de war, en zwaar vervuild. Langzaam begon ze aan me te wennen, en begon ze zelfs naar mijn bezoekjes uit te zien… 😉 Het was een echte Leidse, die mij consequent, meid Rie, noemde. Geen idee hoe ze daarop kwam, ik heb het lekker zo gelaten… 🙂 Na een poosje mocht ik de badkamer bekijken, werden de kasten met kleding getoond, kortom ze begon met te vertrouwen.

Ik mocht haar wassen, maar….. op een stoeltje in de keuken. Ondanks dat de badkamer leeg gehaald was, met hulp van dezelfde huismeester, en schoongemaakt wilde ze dat echt niet! De eerste maal dat ik haar naakt zag, was ik enorm geschrokken. Nog nooit had ik iemand zo vervuild gezien. Mijn hart huilde, maar met zachte olie heb ik mevrouw weken voorzichtig gewassen. Zalfjes bij haar huisarts besteld, voor de smetplekken, en gesmeerd en gezalfd, tot ze er weer piekfijn uitzag. Aan de kleding uit de kasten, werd voor mij al snel duidelijk, dat mevrouw behoorlijk was afgevallen. De zorg moest uitgebreid worden! Mevrouw liep (bijna) iedereen haar huis uit, want ze was bepaald niet op haar Leidse mondje gevallen! Wat te doen? Ik maakte een zorgplan waarin stond dat je NIET aan mevrouw mocht vragen of ze al gegeten had! De collega’s moesten zonder vragen een maaltijd maken en klaar zetten. Bij tegensputteren werd er gezegd :”Het moet van Rie!” Het plan werkte! Mevrouw begon weer aan te komen. 🙂 En wat helemaal fijn was, mijn collega Astrid werd ook door mevrouw geaccepteerd! Verder mocht niemand “aan” haar komen. Mevrouw heeft zeker nog twee jaar in haar eigen huis kunnen wonen, voordat ze na de zoveelste onfortuinlijke valpartij opgenomen moest worden met een spoed indicatie. Eerst buiten Leiden, wegens plaats gebrek. Astrid en ik hebben samen voor haar, een tas met kleding en dierbare foto’s ingepakt en haar uitgezwaaid. Beiden zéér geëmotioneerd omdat mevrouw zo overstuur was… Toen we hoorden dat ze voorgoed in verpleeghuis Zuidwijk  in Leiden zou komen wonen, zijn we samen bij haar op bezoek gegaan. Het was een hartelijk weerzien, en de tranen schoten in haar ogen toen ze ons weer zag. Maar waar kende ze ons nu toch eigenlijk van?? Er kwam een verzorgende langs met de koffie en thee kar, waarop mevrouw riep in haar beste Leids: “Juf, Juf, magge me nichiess ook een bakkie pleurrr.”

                                                                                                                     Funpagina.eu

Vergeten zal ik haar niet….

Wilm@

 

Geplaatst in werk | 8 Reacties

Filmpje: Wat is Autisme

Wat is Autisme

Klik op het zinnetje!

Duidelijk filmpje over wat Autisme inhoud.Wij hebben te maken met het syndroom van Asperger. Mensen met dit syndroom zijn (vaak) super intelligent op een bepaald gebied. Zo ook onze Rens. Henk en hij hadden afgelopen zondag voor het eerst sinds lange tijd een vader en zoon dagje! Ook omdat de interesses van beide heren ZEER verschillend zijn en er niet zoveel is wat beiden boeit. Maar zondag zijn ze samen naar Rotterdam gegaan om naar de Bavaria city racing te gaan kijken. Ze hebben genoten! Het is voor ons allen moeilijk om duidelijk te communiceren. Het lukt natuurlijk wel, maar wederzijds begrip is soms ver te zoeken… Het was voor mij leuk om de verhalen te horen, en foto’s te bewonderen. Zelfs Dhr Balkenende, had Rens zeer goed gefotografeerd in een raceauto. Niet zo moeilijk waarschijnlijk met zijn lengte, hij kijkt overal overheen! 😉 Elk nadeel heeft zijn voordeel, zullen we maar denken!

We hopen nu toch snel iets over het begeleid wonen te horen, zodat wij er meer kunnen zijn voor de LEUKE dingen van het leven… Wachten duurt lang, en is zeker niet mijn sterkste punt. Rens is er in ieder geval aan toe om een volgende stap te zetten. Fingers crossed dat we nu toch echt snel iets horen.

Een beetje ongeduldige, Wilm@

Geplaatst in Autisme | Een reactie plaatsen

Aan de muur…

Het hangt aan de muur en het…  Nee was het maar zo’n feest. Henk en ik zijn zoekende. Naar een schilderij voor aan de muur in de woonkamer. Nu zijn we al één en dertig jaar samen, en 19 augustus as. dertig jaar getrouwd, maar hier komen we niet zo snel uit! We zijn hier al meer dan een jaar mee bezig. Huizen, auto’s meubels gekocht, voor verbouwingen alle spullen probleemloos uitgezocht. Maar dit… Ik weet het, ik ben een twijfelaar eerste klas. Ik weet ook beter wat ik NIET wil, dan wat ik WEL wil. En Henk vind hele andere dingen mooi dan ik. Ik ben NIET gecharmeerd van schilderijen waar je een uitleg bij krijgt, van wat het voorstelt. En bij veel moderne kunst schilderijen krijg ik het gevoel dat ik dat zelf ook wel zou kunnen… Tot wanhoop van Henk. Ik wil een schilderij waar ik geen uitleg bij nodig heb… Ik moet ZIEN wat het voorstelt. 😉 Deze vakantie gingen we er meer dan eens op uit. Nog thans zonder resultaat…

Dit schreef ik afgelopen weekend! Maar vandaag zijn we in Eindhoven geslaagd, en hebben we niet één, maar twee schilderijen gekocht. Als we het doen… doen we het goed. 😉

We zijn vanmorgen vroeg op stap gegaan, aan de koffie bij “de Lucht” :), daarna naar Eindhoven. We hadden via internet gezien dat er daar schilderijen van Jochem de Graaf te koop waren. Die we beiden zowaar ERG mooi vonden. Zaak gevonden, en geslaagd!! We vonden meerdere schilderijen van Jochem de Graaf ERG mooi, maar vanwege de kleuren en het formaat, toch gekozen voor de bloemen. Zijn personen zijn ook super mooi, maar 120×120 vonden we te hoog voor boven de bank… 😉 Ik was ook erg gecharmeerd van het schilderij van Henry Brand, en zowaar vond Henk dit ook erg mooi. Dus maar even gezucht en net gedaan of we “big spenders” zijn… Hebben we elkaar cadeau gedaan voor dertig jaar huwelijk. Haha mooi excuus. Daarna zijn we nog even het centrum van Eindhoven in gegaan, om te shoppen en lekker te lunchen. Kortom een geslaagde vakantiedag voor ons!

Wilm@

Geplaatst in Prive | 5 Reacties

Vakantie

Echt op vakantie gaan, zit er niet in dit jaar. De veroverde kilo’s lichaamsgewicht van Rens, zijn zo belangrijk voor ons, dat we ze niet willen verliezen door hem twee weken alleen te laten. Dan vergeet hij te eten enz.. Dus zijn we drie weken thuis met z’n drieën. Alleen afgelopen weekend zijn we samen weggeweest. Vrijdag ochtend op pad naar Kanne in België.  Iedereen die weleens met Henk op pad gaat, weet waar de eerste stop is…… 😉 En vooral wat daar genuttigd dient te worden!!  Voor de wat minder bekenden, koffie met een bosche bol bij de Lucht in Den Bosch! Voor hem begint na deze chocalade/slagroom specialiteit zijn vakantie pas ECHT! 🙂

De Lucht langs de A2

Daarna kwamen we al snel in een grote file terecht! Er was een vrachtwagen met oudijzer tegen een peiler terecht gekomen, en de chauffeur zat bekneld. Wij zater er een paar kilometer vanaf en de weg naar Maastricht werd tot ver in de middag helemaal afgesloten. Wij moesten zo’n beetje via Duitsland weer richting Maastricht. Maar als je de foto’s ziet kun je alleen maar blij zijn dat je in je eigen autootje zit…

Daarna langs het toeristische Valkenburg waar we een smakelijke pizza aten en even rondwandelden. Dan toch echt naar Kanne naar ons hotel : In Kanne en kruiken.

http://www.in-kanne-en-kruike.com/

Een heel gezellig familie hotel, met maar 9 kamers. Gastvrij en gemoedelijk en een heerlijk ruime kamer!

Het hotel is eigendom van oud profvoetballer Willy Brokamp. Hij is ‘s avonds ook een uitstekende gastheer. Zaterdag een lekker dagje Maastricht gedaan, wat hier tien minuten vandaan ligt. Geshopt, geluncht een kunst route gelopen en zelfs nog oud commissaris van politie Henk Mostert met zijn vrouw tegengekomen! ‘s Avonds heerlijk gedineerd in het hotel. Waar we van een uitstekend vier gangen diner genoten! Kortom allemaal super relaxed. Op zondagochtend, na een smakelijk ontbijt met verse jus d’orange en knapperige broodjes, de tassen weer gepakt en lekker vroeg naar Tongeren getogen. De grootste antiek en brocante markt van België en de Benelux. Een liefhebberij van ons beiden. Lekker slenteren langs de diverse kramen, en af en toe een vondst doen, of een spontane herrinering aan vroeger tijden krijgen. Zo’n kast/beeld/radio had mijn oma vroeger ook… Je kan het zo gek niet bedenken of je ziet het hier!

http://www.antiekmarkttongeren.be/pagina/wekelijkse-antiek-en-brocantemarkt-tongeren

Kortom toch even een paar dagen ontspanning voor we de gesprekken over het begeleid wonen van Rens weer in gaan! Als het goed is, komt er eind deze maand een intake gesprek…  We gaan er weer met open vizier naar toe! We hopen er dan ook op om daar definitieve afspraken over te kunnen gaan maken…. Héél spannend, voor Rens, maar net zo goed spannend voor ons!

Wilm@

 

Geplaatst in Autisme | 5 Reacties